ZNAMENITE LIČNOSTI

Janko Lugošan – Halabura
U dvoboju odsekao galavu turskom agi (grb grada Vršca)

Sveti Teodor – Vršački vladika
1594. podigao čuvenu Banatsku bunu, zaštitnik grada

Nikola Nešković (1720-1775)
Ikonopisac, Sterijin deda, oslikao ikonostas u kapeli Eparhijskog dvora

Mihailo Korman (1740-1812)
Prvi senator, knez, gradonačelnik, zaslužan za dobijanje Tržišne povelje grada 1804

Konstantin Spajić (1769-1836)
Knez, gradonačelnik, zaslužan za dobijanje Tržišne povelje grada 1804.

Josif Jovanović Šakabenta (1743-1805)
Vršački vladika, mecena, prijatelj Dositeja, osnivač Gramatikalne škole, inicijator da Vršac dobije status slobodnog grada

Đorde Arsenijević Emanuel (1775-1837)
General ruske vojske, osvajač Kavkaza, ratovao protiv Napoleona, predsednik suda dekabristima

Jovan Sterija Popović (1806 - 1856)
Jovan Sterija Popović je najznamenitija ličnost rođena u Vršcu. Gimnaziju je učio u Vršcu, Sremskim Karlovcima, Temišvaru i Pešti; prava u Kežmaraku u Slovačkoj. Po završetku studija (1830.) bio je profesor, a od 1835. godine, kada je položio advokatski ispit, advokat u Vršcu. Godine 1840. odlazi u Kragujevac na Licej za profesora "prirodnog prava". Već iduće godine prelazi, zajedno sa ovom, tada najvišom školom u Srbiji, u Beograd. Ustavobraniteljska vlada ga je 1842. godine postavila za načelnika Ministarstva prosvete. Na ovom položaju je ostao do 1848. godine, radeći na organizaciji školstva i prosvete u Srbiji. Početkom te godine podneo je ostavku i vratio se u Vršac u kome je živeo do smrti, povučen i usamljen, duboko razočaran u život i ljude.
Jovan Sterija Popović je neosporno jedna od najznačajnijih figura srpske i jugoslovenske književnosti. S pravom je nazvan "ocem srpske drame". Napisao je prve prave tragedije na srpskom jeziku i genijalne komedije. Kao tragičar, po uzoru na velike francuske i nemačke tragičare, opisivao je događaje iz istorije srpskog naroda. Njegovom tragedijom "Smrt Stefana Dečanskog" otvara se 1841. godine beogradsko pozorište "Teatar na dumruku". Od tragedija vredno je pomenuti prvu Sterijinu tragediju "Svetislav i Mileva", pa "Miloš Obilić ili Padnuće serbskog carstva", zatim "Nesrećno supružestvo ili Naod Simeon", "Skenderbeg" i "Lahan". Pravu umetničku vrednost pokazao je Sterija kao pisac komedija. Njegov komediografski talenat stvorio je snažna i velika književna dela, koja su tim veća što je u srpskoj književnosti ustvari tek Sterija utro put srpskoj komediji. Prvi period u Sterijinom pisanju komedija pada u vreme njegovog života u Vršcu izmedu 1830. i 1840. godine. U njima je Sterija ovekovečio svoj rodni grad likovima Kir Janje, Feme, Alekse Ružića i drugih. Komedije "Laža i paralaža" (1830.), "Pokondirena tikva" (1830.), "Tvrdica" (1837.), "Zla žena" (1838.) i "Pomirenje" (1841.) donose mu priznanja savremenika i reputaciju "srpskog Molijera". Godine 1841., 1842. i 1847. izvedene su i neke Sterijine manje komedije: "Ženiba i udadba", "Simpatije i antipatije", "Volšebni magarac", "Džandrljiv muž", "Sudbina jednog razuma" i "Prevara za prevaru". Jedinu komediju, koja u celini slika beogradsku sredinu "Beograd nekad i sad", Sterija je izdao 1853. godine. Poslednja komedija koju je Sterija napisao bili su "Rodoljupci". Ovu značajnu komediju Sterija nije uopšte štampao, pa je ostala još dugo posle njegove smrti u rukopisu. Inspiraciju za ovu komediju Sterija je našao u revolucionarnim događajima 1848.-1849. godine.
Sterijine komedije su umetnički verna slika jednog dela srpskog društva u Vojvodini u prvoj polovini XIX veka i nose bogatu galeriju likova. Sterijine komedije su prešle okvire svoga vremena, dobile trajnu vrednost i ulaze u naše kulturno naslede. Raznovrstan kao pisac, Sterija je pisao i satire, romane, rasprave o književnosti i jeziku i refleksivnu poeziju koju je izdao u zbirci "Davorje", jednoj od najboljih knjiga refleksivne poezije u našoj književnosti. Boraveći u Srbiji kao ministar prosvete, Sterija je osnovao Društvo srpske slovesnosti (sada Srpska akademija nauka i umetnosti) i Narodni muzej. Postavio je i temelje modernom školstvu Srbije i bio pisac mnogih udžbenika. Jovan Sterija Popović je sahranjen na Pravoslavnom groblju u Vršcu.

Gavrilo Pekarović (1812-1851)
Lekar pedijatar, poznat po «Čedoljublju», knjizi o negovanju dece, Sterijin prijatelj

Laza Nančić (1854-1887)
Vršački socijalista, pisac i osnivač čitaonice

Jaša Tomić (1856-1922)
Naslednik Svetozara Miletića, pisac pesama, novela, romana, pamfleta, članaka

Feliks Mileker (1858-1942)
Osnivač gradskog muzeja, kustos, autor knjiga, studija, («Povesnica grada Vršca» - 1886)

Paja Jovanović (1859-1957)
Rođen je u Vršcu 1859. godine u porodici Jovanović, kao sin uglednog fotografa Stevana i majke Ernestine (rodene Deot). Detinjstvo i ranu mladost provodi u ovom gradu, u njemu je zapažen i njegov talenat a sigurno je od velikog značaja i činjenica da je imao priliku da vidi ikonostase Pavela Đurkovića i Arse Teodorovića u ovdašnjim crkvama kao i dela Jovana Popovića. Prve poduke i saznanja primio je od svog učitelja slikanja Vodeckog. Konacno opredeljenje za slikarstvo bilo je od trenutka kada je izradio crteže svetitelja za reljefe na velikom zvonu Saborne crkve koji su izliveni u Beču. Sa nepunih 16 godina otac ga odvodi u Beč na školovanje. Akademiju likovnih umetnosti završava 1880. g. pohadajuci prvo časove kod profesora Glipenkerla a kasnije i specijalni tečaj kod Leopolda Karla Milera, poznatog "orijentaliste". Još kao student nagrađivan je za rad "Ranjeni Crnogorac". U narednom periodu, uočivši povećano zanimanje Evrope za Balkan, slika uglavnom scene iz života Albanaca, Crnogoraca, Hercegovaca, koje će mu doneti veliku slavu. Čuvene su njegove žanr - scene "Izdajica", "Mačevanje", "Kićenje neveste", "Borba petlova" i druge iz tog perioda.
Važni događaji u njegovom životu su dve velike izložbe: Milenijska izložba u Budimpešti 1896.g. (za koju je pripremao" Seobu Srba" ali je poslat "Vršacki triptihon") i Svetska izložba u Parizu 1900.g. za koju je uradio veliku istorijsku kompoziciju "Proglašenje Dušanovog zakonika". U to vreme u punom umetničkom zamahu, slavljen i hvaljen stvara niz velikih kompozicija. Posle 1905.godine posvećuje se skoro iskljucivo izradi portreta u stilu akademskog realizma za bogatu klijentelu po kojima postaje izuzetno poznat (Portret slikara Simingtona, Portret Mihajla Pupina, Portret umetnikove supruge Muni, Portret vajara Đoke Jovanovića i drugi). Pored velikog broja motiva kojima posvećuje pažnju, sasvim skromno mesto zauzima religiozno slikarstvo; uradio je ikonostas crkve u Dolovu i Saborne crkve u Novom Sadu, rađene bez pravog umetničkog nadahnuća. Najviše vremena provodi u ateljeu u Beču gde se nastanjuje a povremeno boravi i u Beogradu. Godine 1940.g. izabran je za počasnog građanina grada Vršca, a 1949. dobija Orden zasluga za narod I reda. Živeo je mirno i povučeno u Beču sve do svoje smrti 30.novembra 1957.g. Po njegovoj želji urna sa pepelom preneta je u Beograd, grad kome je darovao i najveći deo svoje zaostavštine i gde se kasnije, 1970.godine i otvara Legat Paje Jovanovica, kao i u Vršcu u zgradi Apoteke na stepenicama, gde je 1977. godine otvorena stalna postavka Sećanje na Paju Jovanovića.

Ferenc Hercog (1863-1954)
Jedan od najčitanijih i najplodnijih mađarskih proznih pisaca svih vremena

Sultana Cijuk (1871-1935)
Operska diva, član pozorišta u Beogradu i Novom Sadu

Dragiša Brašovan (1887-1965)
Arhitekta svetskog glasa (npr. zgrada Izvršnog veća Vojvodine)

Bora Kostić (1887-1963)
Rođen je u Vršcu 1887. a umro u Beogradu 1963.godine. Šah je naučio od svoga oca još u desetoj godini. Velika ljubav prema drevnoj igri i izraziti talenat ubrzano su od njega stvarali vrsnog šahistu. Posle završetka školovanja u rodnom gradu, šahovsko sazrevanje nastavlja tokom studija u Budimpešti i kasnijeg boravka u Beču koji je početkom XX veka bio centar evropskog šaha. Titulu šahovskog majstora osvojio je na turniru u Budimpešti 1909.godine, a velemajstora u San Remu 1911.godine.U vreme Prvog svetskog rata boravi u Južnoj i Severnoj Americi, gde postiže niz zapaženih uspeha igrajući sa tamošnjim najjačim igracima. Vrativši se u zemlju nastavlja sa uspešnim igrama na mnogim međunarodnim turnirima gde, takođe, postiže zapažene uspehe. Izmedu 1924. i 1925.godine odlazi na svetsku turneju, do tada najveću u istoriji šaha, obišavši gotovo ceo svet.Na putovanjima Kostić je igrao simultanke, turnire, mečeve a držao je i predavanja o svojoj zemlji. Bio je jedan od prvih stranih velemajstora koji je imao mogućnost da gostuje u SSSR-u nakon Oktobarske revolucije igrajući simultanke od Lenjingrada do Vladivostoka. Jedan je od pobednika na prvom prvenstvu Jugoslavije u šahu, održanom 1935.godine u Beogradu, a bio je i član jugoslovenske ekipe na olimpijadama 1927.,1931.,1935. i 1937.godine.
Tokom svoje bogate šahovske karijere učestvovao je na najvećim turnirima širom sveta, i vrlo često se sa njih vraćao kao pobednik. Bio je veliki poznavalac šahovske teorije. Veliki broj njegovih partija ostaće zabeležen u Šahovskim udžbenicima.

Ivan Radović (1894-1973)
Čuveni slikar

Vasko Popa
prvi posleratni moderni pesnik, rođen je u Grebencu kraj Vršca. Osnovnu školu i Gimnaziju učio je u Vršcu, a Filozofski fakultet je završio Beogradu 1949. godine. Živeo je i radio u Beogradu.
Pojava Vaska Pope u posleratnoj srpskoj poeziji označava snažan preokret u odnosu na poetsko stvaralaštvo njegovih savremenika. Pesnički izraz Vaska Pope je naklonjen aforizmu, poslovici, eliptičan je i jezgrovit.
Za života je objavio osam knjiga poezije koje su činile krug i nose svoje znamenje:
"Kora" - 1953.
"Nepočin polje" - 1956.
"Sporedno nebo" - 1968.
"Uspravna zemlja" - 1972.
"Vučja so" - 1975.
"Kuća nasred druma" - 1975.
"Živo meso" - 1975.
"Rez" - 1981.
Jezik Vaska Pope je sažet i lapidaran. On piše kratke stihove bez rime i interpunkcije, koji su bliski metrici srpske narodne poezije. Posle smrti Vaska Pope u njegovoj zaostavštini pronađena je nedovršena knjiga pesama "Gvozdeni sad", zatim nezavršena celina "Lepa varoš V", kao i krug od pet pesama pod zajedničkim naslovom "Ludi Lala". Iz zaostavštine potiče još i 19 pesama, kao i knjiga zapisa o umetnosti i umetnicima "Kalem". U pesničkom zborniku "Od zlata jabuka" (1958.) u novom svetlu je prikazan poetski svet narodnih umotvorina; u zborniku "Urnebesnik" (1960.), poetski svet pesničkog humora i u zborniku "Ponoćno Sunce" (1962.), poetski svet pesničkih snoviđenja. Vasko Popa je jedan od najprevodenijih jugoslovenskih pesnika a i sam je prevodio sa francuskog jezika. U Vršcu, 29. maja 1972. godine, Vasko Popa osniva Književnu opštinu Vršac (KOV) i pokreće neobičnu biblioteku na dopisnicama nazvanu "Slobodno lišće". Iste godine izabran je za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti. Jedan je od osnivača Vojvođanske akademije nauka i umetnosti (14.12.1979.) u Novom Sadu.
Vasko Popa je prvi dobitnik "Brankove nagrade" za poeziju, ustanovljene u Sremskim Karlovcima u spomen na Branka Radičevića. Godine 1957. dobija Zmajevu nagradu, 1968. Austrijsku državnu nagradu za evropsku literaturu, 1976. nagradu za poeziju "Branko Miljković", 1978. dodeljuje mu se nagrada AVNOJ-a, a 1983. književna nagrada "Skender Kulenović". Godine 1995., u Vršcu, ustanovljena je nagrada "Vasko Popa" za najbolju knjigu pesama na srpskom jeziku i dodeljuje se svake godine na dan pesnikovog rođenja, 29. juna. Umro je u Beogradu 1991. godine i sahranjen u Aleji zaslužnih građana.